چه درديست در ميان جمع بودن ولی در گوشه ای تنها نشستن برای ديگران چون کوه بودن ولی در چشم خود آرام شکستن برای هر دلی شعری سرودن ولی لبهای خود همواره بستن به رسم دوستی دستی فشردن ولی با هر سخن قلبی شکستن به نزد دوستان چون سنگ خاموش ولی در بطن خود غوغا نشستن به من هر دم نوای دل زند بانگ چه خوش باشد از اين غمخانه رستن چه درديست در ميان جمع بودن ولی در گوشه ای تنها نشستن
خداوندا
تو مي داني
كه انسان بودن و ماندن در اين دنيا چه دشوار است ،
چه رنجي مي كشد آن كسي كه انسان است
واز احساس سرشار است .
آه که زندگی چه استاد مصممی است وقتی نخواهی چیزی را بفهمی به اجبار یادت می دهد ولی وقتی می خواهی که چیزی را بفهمی تا صلاح نداند و زمانش نرسد جوابت را نمیدهد آه که چه بی رحم است .
حتی اگر لازم باشد جونت را می گیرد. که مثلا" آگاهت کند و چه بی رحم تر می شود .
|
در جلگه غریب و غم آلود سرنوشت
زیر سم سمند گریزان ماه و سال
چون باد تاخت.
در شعله بلند شفق ها غمگین گداخت .
جز یاد آن نگاه و تبسم ،
مانند موج ریخت به هم هر چه ساخت .
مآ پاک سوختیم.
ما پاک باختیم...
ای سرکشیده از صدف های سال های پیش
ای بازگشته ، ای به خطا رفته !
با من بگو حکایت خود تا بگویمت ..
آن قلب های پاک ،
و آن رازهای مهر .
بار دیگر به چهره هم چشم بسته ایم
دوریم هر دو ، دور... !
با آتش نهفته به دل های بی گناه
تا جاودان صبور...
ای آتش شکفته ، اگر او دوباره رفت
در سینه کدام محبت بجویمت ؟
ای جان غم گرفته ، بگو ، دور از آن نگاه
در چشمه کدام
من وقتی به دنیا آمدم چیزی در گوشم طنین کرد و گفت :
تا آخر عمرت با تو خواهم بود .
گفتم تو کیستی : گفت من غم هستم .
خندیدم و گفتم : فکر کردم که غم عروسکی است که با آن بازی خواهم کرد .
بعد ها دیدم که من عروسکی هستم که غم با من بازی می کند .
فرهاد زعفری
یک نفر می پرسد.چرا شیشه شکست.
مادرم می گوید.شاید این رفع بلاست.
یک نفر زمزمه کرد.باد سردوحشی مثل یک کودک شیطان آمد.
شیشه ی پنجره را زود شکست.
کاش اون روز که دلم مثل آن شیشه ی مغرور شکست.
عابری خنده کنان می آمد.
تکه ای از آن را برمی داشت .مرهمی بر دل تنگم می شد.
اما اون روز دیدم.هیچ کس هیچ نگفت.
غصه ام را نشنید.
از خودم می پرسم.
آیا ارزش قلب من از شیشه پنجره هم کمتر است.
دل من سخت شکست .
اما هیچ کس نگفت و نپرسید چرا؟
سعي كردم
حرفي نزنم که دلي بلرزد و خطي ننويسم که کسي را آزار دهد ،
يادم باشد :
که روز و روزگار خوش است و تنها دل من است که دل نيست ،
يادم باشد :
بايد در برابر فرياد ها سکوت کنم و براي سياهي ها نور بپاشم ،
يادم باشد :
از چشمه ، درس خروش بگيرم و از آسمان ، درس پاک زيستن،
اين را بدانيد سنگ خيلي تنهاست،
بايد با او هم لطيف رفتار کنیم مبادا دل تنگش بشکند ،
تازه فهميدم براي درس گرفتن و درس دادن به دنيا آمده ام
نه براي تکرار اشتباهات گذشته !
يادم باشد هر گاه ارزش زندگي يادم رفت .
در چشمان حيوان بي زباني که به سوي قربانگاه مي رود.
زل بزنم تا به مفهوم بودن پي ببرم ...
يادم باشد.
مي توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردي که از سازش
عشق محبت مي باره .
به اسرار عشق و محبت پي برد و زنده شد !
وديگر به زخم زبان ديگران گوش نكنم.
يادم باشد گره تنهايي و دلتنگي را كسي باز نمي كند.
يادم باشد هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نکنم .
و يادم باشد هيچگاه از راستي نترسم.
فرهاد
برسنگ قبر من بنویسید
خسته بود.دل شکسته بود
تنهاو غریب و بیماربود
شیشه بود تنها از این نظر که سراپا شکسته بود.
بر سنگ قبر من بنویسید
پاک بود چشماش
او که دائما از اشک شسته بود
بر سنگ قبر من بنویسید
این درخت عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود
فرهاد
از جمع خوبان میروم ، ديگر خدا حافظ
از نـزد يـاران میروم ، ديگر خـدا حافظ
جا مانده دل در خاطراتی خوب و رويايی
اينک پريشـان میروم ، ديگر خدا حافظ
از کوچهای آميـــزه بـا بـوی شـقايقها
با قلب سوزان میروم ، ديگر خـدا حافظ
در قـاب چشمانم نشــيند عکـس يارانم
با چشم گريان میروم ، ديگر خدا حافظ
اينـک چـو ابری شــد هوای آسمان دل
من زير باران میروم ، ديگـر خدا حافـظ
با سيـنهای مملو ز يـاد و خاطراتی خوش
غمگين و نالان میروم ، ديگر خدا حافظ
وصیت نامه
روزی اگر به سراغ من آمد به او بگو :
او بیماربود
نامت چو آوازی همِشه بر لب او بود .
حتی زمان مرگ
آن لحظه های پر ز درد و غم و غروب
چشم انتظار دیدن رویت نشسته بود . »
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :
« شب در میان تاریکی در نور ماهتاب
هر روز در درخشش خورشید تابناک
هر لحظه در برابر آیینه ی زمان
فرهاد
در انتظار دیدن رویت نشسته بود .»
روزی اگر سراغ من آمد به او بگو :
تا آخرین نفس ؛
در انتظار دیدن رویت نشسته بود . »
افسوس ! دیر شد ؛ ای کاش !
کمی زودتر می آمدی . »
فرهاد
داغی قهوه
به
داغی عشق
جاودانه خواهد ماند
خوشآمدی عزیزم
پیغام بذار و حرفت دلت را بگو
از جاری شدن اشکهای بی بهانه ات شرم نکن
بغض های نشکسته ات را بشکن
از اینکه ؟
آی مـردم،لحظـه های سـرد را باور کنید
خنجری از پشت خوردم درد را باور کنید
آسمـانم بی ستـاره،چشمهایـم بی نگـاه
درد این فرهاد را باور کنید
روی گلها زرد از نامردی پاییز شد
قصه پاییز،این نامرد را باور کنید
سبز بودم با غزل،آنهم به پایان آمده است
حال من،این سبزه زار زرد را باور کنید
تیشه فرهاد را خسرو به یغما برده است
اینکه شیرین هم خیانت کرد را باور کنید
پايان همه چيز
پايان همه چيز در وجود من است .
ناگهان شيشه هاي بزرگ پنجره دلم مي شكند.
ناگهان رنگ همه چيز سياه و سياه تر مي شود
بعضی ها لباس شب مي پوشد و باران آهنگ غم مي نوازد..
چه آهنگ غم انگيزي
و من از مرگ نمي ترسم
صداي آخرين نفسهاي من به گوش نمي رسد
و هيچ كس نمي شنود.
در فضا معلق خواهم ماند.
در آن لحظه بگو به آن عابر خسته
كه در پايدارترين شادي ها غمي نهفته است
فرهاد
دستی نبود
به لب هایم مزن قفل خموشی
که در دل قصه ای ناگفته دارم
زپایم باز کن بند گران را
کزین سودا دلی آشفته دارم
در کجای این فضای تنگ و نمناک
من کبوتر های شعرم را دهم پرواز ؟
شهر را گویی نفس در سینه پنهان است
شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد؟
آسمان در چار دیوار ملال خویش زندانی است
روی این مرداب یک جنبنده پیدا نیست؟
آفتاب از این همه دل مردگی ها روی گردان است
بال پرواز زمان بسته است
هر صدایی را زبان بسته است
زندگی سر در گریبان است
ای قناری های شیرین کار
آسمان شعر تان از نغمه ها سرشار
ای خروشان موج های مست
آفتاب قصه هاتان گرم
چشمه ی آوازتان تا جاودان جوشان
شعر من می میرد و هنگام مرگش نیست
زیستن را در چنین آلودگی های زاد و برگش نیست؟؟؟
ای کاش می شد دنیا را احساس کرد.
ای کاش می شد
دور از این دغدغه های هستی قصه ی دریا نوشت
با معجونی از محبت کلمه ی ایمان نوشت
با نگین عشق محبت نوشت
ای کاش می شد
با چوبهای قلب شکسته کاشانه ساخت
با قلم عشق شاهنامه ساخت
با نیلوفری های قشنگ دنیای پر خاطره ساخت
ای کاش می شد
در این دوری زرد ترانه ی زندگی شنید
از شاپرک قصه ها ندایی نو شنید
ای کاش می شد
در این پاییز ریزان بهار را احساس کرد
یار را در این نزدیکی ها احساس کرد
قاصدک را با پای برهنه تا بی کرانها احساس کرد
ای کاش می شد
دنیا را احساس کرد